Pomiędzy marką lokalną a regionem zachodzi sprzężenie zwrotne. Marka wykorzystuje region do swego rozwoju, promując go zarazem pomiędzy własnych odbiorców, poprzez co czyni region bardziej znanym i pożądanych w gronie potencjalnych inwestorów. Przykładem zachodniopomorskiego lokalnego produktu są Miody Drahimskie, które wzięły własną nazwę od Drahima i jego ponad tysiącletniego dziedzictwa. - Miejsca tego próżno szukać na teraźniejszych mapach- opowiadaMarek Sztark. -Podzieliło ono bolesny los wielu pomorskich osad, które wraz z końcem II Wojny —wiatowej pozbawiono prawa do imienia, nadanego im przed wiekami przez ludzi, którzy wybrali to miejsce na swoją "Małą Ojczyznę". Innymi produktami są wędliny, które skrzętnie poszukuje w regionie firma Berti, oferując je potem w prywatnych sklepach. - Między innymi ze względu na żywność produkowaną na podstawie starych receptur nazwaliśmy osobiste sklepy staropolskimi- tłumaczyAndrzej Lebdowicz, prezes Berti. -Okazuje się, że w zachodniopomorskim jest czym się pochwalić, wyłącznie należy to odnaleźć. Przykładem Chleb Staropolski, produkowany według przedwojennych przepisów, czy świetne sery kozie spod Stargardu Szczecińskiego. Towary lokalne w większości przypadków powstają z pominięciem unijnych norm. Strefa ich sprzedaży jest natomiast ograniczona. Lokalne produkty są smaczniejsze od wytwarzanych masowo, a a przy tym są niepowtarzalne. Dlatego Komisja Europejska zezwala na produkcję tego stylu żywności odstępując od prywatnych rygorystycznych przepisów. Można ubiegać się o takie certyfikat na bazie tzw. derogacji, czyli wyjątków od unijnych reguł. Decyzje KE w tych sprawach w wielu sytuacjach opatrzone są urzędowym podpisem:Akty, których publikacja nie jest obowiązkowa. Na podstawie wyborów Komisji Europejskiej kraje członkowskie same decydują, na jakich ustaleniach będą sprzedawać osobiste towary lokalne.